Acemi Yazar

ZARFSIZ GÜVERCİNLER

Seni kundaklara sarmadım ben. Özgürce büyüdü elin, ayağın. Adını özgür koydum, özgürce gelişti düşüncelerin… Bir kavak gibi büyütmedim ben seni, sadece su verip uzatmadım boyunu. Bir çınardın sen, kök saldın en derinlere…

Olsun varsın; uzamasın boyun, rüzgârlarda yıkılmadın ya o uzun kavaklar gibi… Gökyüzüne benzeyen masmavi gözyaşlarını öğrettim ben sana ve denize benzeyen dalgalı bakışlardaki anlamı… Her şeyin göreceli olduğu dünyayı göstermiştim ya, oralarda Kırk Haramiler vardı aniden yollarına çıkan… Biliyor musun oğul, kırkın üstünde artık o haramilerin sayıları?

Geldin karşıma “sıra bende” diyorsun. Sen öğretmek istiyorsun. “Hayata gömülmüş mavi önlüklüleri nasıl tahtaya çıkaracağım?” diye soruyorsun. Tamam, bu defa da ben anlatayım: Yüreği yüreğinde, elleri ellerinde, gözleri gözlerinde körpecikler olacak. Öğreteceksin bir kibritin ömrünün bir alevle sınırlı olduğunu, yaşamın konuşulan en eski lehçelerini öğreteceksin onlara… Bir parmak damgasının mülkiyete yettiği çağı, yüreğini kâğıtlara basmanın bedelini ve heyecanını göstereceksin. Korka korka değil, usul usul değil koşa koşa girmelerini sağlayacaksın hayat dedikleri vagonlara… Sen onlara sadece su vermeyeceksin! Toprak vereceksin onlara, güneş vereceksin… Bir varmışla ir başlayan masalların ardından bir yok muşlu masalları anlatmayı unutmayacaksın. Tarihimi anlatacaksın ama destanlaştırmayacaksın. Akıllarına teyelleyeceksin gerçekleri… Tökezlenmiş sözleri olmayacak, suskun türkülere dalıp gitmeyecekler hiçbir vakit. Reddedilmiş umut kırıntılarını sezdirmeyeceksin onlara. Atatürk’ü öğreteceksin ama Fatih’i de bilecekler, fethi de… Onuncu Yıl Marşı’nı söyleteceksin onlara ama doksan yıla yaklaşırken Cumhuriyet’imin onuncu yılında kalmayacaklar, Yüzüncü Yıl Marşı’nı da sen yazdıracaksın…

İşte böyle oğlum… Sana imlasını öğrettim hayatın ama heceler misin bilmiyorum. Hayatını bir teneffüs ara vermeden nasıl geçirirsin bilmiyorum… Sana öğretmenliği öğretmedim ama mahcupluğunu yaşamıyorum inan! Çünkü bana da öğreten olmamıştı oğlum. Körpecik beyinleri verdiklerinde ellerime, anladım bir nesli omuzladığımı… Senin yanıtını ben de veremem ki oğul, sana “öğretmen ol” diyemem.

Şimdi gir sınıfına cevabın en arka sıradaki öğrencinin tek ve tereddütlü sorusunda… Elini usulca kaldırıp “sen benim öğretmenim misin?” diye sorduğunda, sana dikilmiş bakışlardan gözlerini kaçırma. Anla ki; şimdi son duraktasın… Elindeki tebeşir biletin. Unutma, o yolculukta tek bilet sende. Sahip olduğun o tebeşir kırıntılarıyla yazacaksın meçhule giden yolcuların adreslerini… Mükâfatın mı, kendini yalnız hissettiğin her vakit pencerende bulduğun zarfsız güvercinler…

Yazar : Esra Çetin